Home

Beschrijving van bruggenhoofd Gent.

Het lot van Bruggenhoofd Gent na 3 dagen van strijd.

Toen de bunkertjes zelf voor het Belgisch leger een blok aan hun been werden, poogde de Belgische staat de bunkertjes in hun toenmalige toestand, opnieuw van de hand te doen.

• De bouw van bruggenhoofd Gent.
• De Structuur van Bruggenhoofd Gent.
• Een nadere blik op de technische kant van de bouw van de bunkers.
• Beschrijving van de binnenkant van de bunkers en hun bewapening.
• Camouflage van de bunkers.
• Enkele opmerkingen en tekortkomingen aan dit bruggenhoofd.
• De Achttiendaagse Veldtocht zoals beleefd aan Bruggenhoofd Gent.
• Het lot van Bruggenhoofd Gent na drie dagen strijd.
  • Het ontmantelen en dichtmetsen van de bunkertjes na de strijd.
  • De wederverkoop van de bunkers met bijhorende grond.
  • Hoe verging het de bunkertjes uiteindelijk na WOII.

Eenmaal de oorlog voorbij ontstond voor het Belgisch leger de situatie dat zij opgeschept zaten met een massa zwaar beschadigde bunkertjes, die militair gezien geen enkel nut meer hadden. De bunkers en normaal gezien ook nog een beperkt perceeltje grond dichtbij de bunker, waren voor de bouw van de bunkers door de Belgische Defensie onteigend geweest. Ze waren dus in geen enkel geval nog eigendom van de eigenaar van het meestal errond of aanhangende perceel. Het leger heeft in de jaren na de oorlog aan iedere eigenaar waar een bunker stond de kans gegeven, de bunker(s) op zijn grondgebied over te kopen met een officiële akte van verkoop. Hieronder ziet u zo een voorstel tot aankoop van een bunker zoals er naar alle traceerbare eigenaren van percelen met een bunker op, of eigenaars van aanpalende percelen, werd verstuurd in de hoop dat deze personen de bunker(s) opnieuw zouden willen overnemen van de Belgische staat.

Om het verhaal volledig aanvaardbaar te maken vind u hieronder een kopij van een volledige verkoopsakte van een bunker te Semmerzake.

Tot de tijd dat deze bunker was overgekocht bleef hij dan ook eigendom van de Belgische staat. Zo werd men zelfs verplicht een spoor van twee meter vrij te laten tot de desbetreffende bunker omdat jaarlijks eenmaal iemand van het leger, de bunker zou kunnen komen inspecteren en de staat noteren waarin hij zich bevond. Men kan het in feite gaan beschouwen als een pesterij voor degenen die de bunker(s) op hun grondgebied niet wilden overkopen. Zo heb ikzelf weet van overnames van bunkers met bedragen die varieren tussen 1 symbolische oude Belgische frank en bedragen tot 7.000 Belgische franken (in de jaren '50).

Zo staan er nog altijd, veelal in velden, bunkers die tot op de dag van vandaag nog altijd eigendom zijn van de Belgische staat. Ik denk dat Muntekouter daarvan een goed voorbeeld is. Ik denk dat op Muntekouter zeker nog een tiental bunkers staan, meestal zijn ze nog dichtgemetst aan het toegangssas, die nog altijd eigendom zijn van de Belgische staat. Officieel staan ze zelfs allicht nog altijd te koop.

Zowiezo ontstond na de oorlog de situatie dat de nieuwe eigenaars met hun aangekocht goed vrij waren te doen wat zij wilden. Indien de bunkertjes niet verkocht geraakten, zoals er ongetwijfeld op deze linie nog heel wat zijn, werd er soms toch gepoogd ze open te maken, meestal uit interesse naar het onderwerp of uit nieuwsgierigheid. Deze bunkertjes vindt men dan terug zoals op onderstaande fotootjes. Heel vaak met zeer beperkt opengemaakte toegang.

Ik zou er bij deze toch nog eens willen op wijzen, zulks zeer beperkt geopende bunkertjes zeker niet alleen te betreden. Indien een deurgat langs de buitenkant bijvoorbeeld, maar voor de helft geopend is, komt men vaak aan de binnenkant tot de verbazende constatatie dat het deurgat enkel voor het bovenste vierde opengemaakt is omdat de bunkers vaak met een half verdiep onder de grond steken. U moet maar eens kijken op onderstaande twee foto's van dezelfde bunker getrokken aan de binnen- en buitenzijde van het sas. Op het eerste zicht zou men nochthans zeggen dat de bunker vrij ruim opengemaakt is.