Citadelpark Gent

Buskruitfabriek Cooppal Wetteren

Vliegvelden WO I Regio Gent

WO I Munitiepark Kwatrecht

De Dodendraad

De Hollandstellung - Duitse WO I bunkerlinie

Reichsschüle Flandern - SS-School Kwatrecht

Duitse Atlantic Wall Radarpost - Goldammer

WOI en II Munitiedepot De Ghellinck Zwijnaarde

Duitse gangen onder centrum Gent WOII

Schuilplaatsen voor havenarbeiders Gentse kanaalzone uit de koude oorlog

Het Fort van Eben Emael

KW-linie

WO I - Kwatrecht - Melle

18 daagse veldtocht gekoppeld aan TPG

Neergestorte B17 te Kwatrecht 19-09-1944

De bevrijding WO II van de regio rond TPG

Toestand Belgisch leger ten tijde van augustus 1914

Toestand Belgisch leger ten tijde van mei 1940

Gesneuveldenlijsten:

Contact en onbeantwoorde vragen

Media-aandacht

Copyright

Links


Chronologisch verloop van de 18 daagse veldtocht aan het bruggenhoofd Gent.

Hieronder vindt u een kort overzicht van de 18-daagse veldtocht zoals hij nog verder verliep nadat Bruggenhoofd Gent verlaten was, tot de capitulatie van Belgie op 28 mei 1940.

27 mei 1940.

Deze 27e Mei 1940 wordt ondanks de hopeloze situatie voor de Belgische troepen nog een uiterst dodelijke dag. Het blijft verbazen hoe groot de inzet van vele jonge soldaten in een dergelijke hopeloze strijd blijft. De resterende Belgische troepene blijven de strijd verderzetten tegen een overmacht van een goed georganiseerd Duits leger terwijl de eigen reserves ondertussen totaal uitgeput zijn.

De terreinsituatie blijft praktisch onveranderd. Er vallen vele doden aan beide zijdes van het front. Opvallend is dat de werking van de artillerie, zeker aan Belgische kant stil begint te vallen wegens gebrek aan munitie. Artillerie-eenheden vernielen in vele gevallen de kanonnen die ze dienen achter te laten wegens het ontbreken van de juiste munitie. De artilleristen gingen op dat moment over naar de functie van standaard infanteristen. Wegens dit gebrek aan munitie worden er lijnen doorbroken te Ursel, Tielt en Roeselare. De vijand vult zeer snel na het stoppen van de weerstand deze bressen en dringt opnieuw verder door in het beperkte gebied nog in handen van het Belgische leger.

Buiten gebrek aan munitie is er ook nog een groter gebrek aan levensmiddelen voor de reeds enorm uitgeputte Belgische troepen en niet te vergeten de massa van in het front ingesloten burgerbevolking.

De Belgen stellen deze ochtend hun laatste hoop om de aanval te kunnen afremmen in een nieuwe Britse aanval tussen Leie en Schelde op de achterhoede van de Duitsers. Zo zou de Duitse aanvalskracht kunnen afgeremd worden. De Britten zien op dat moment de inwilliging van deze vraag van het Belgische leger niet meer haalbaar. Voor het Belgische leger is het op dat ogenblik wel duidelijk dat het geen hulp meer moet verwacht worden van zijn geallieerde bondgenoten Frankrijk en Groot Brittannië.

België geeft aan Groot-Brittannië en Frankrijk te kennen geen reserves mee te hebben om in nood zijnde troepen bijkomende steun te kunnen bieden. De Belgen blijven ondanks het niet meer verkrijgen van extra Britse of Franse steun, met vele verliezen tot gevolg, de verbinding houden met de terugtrekkende Britse troepen. Ze dekken hier met zware gevolgen in feite de terugtocht van de Britten naar Dunkerque.

Rond 11u wordt ook opdracht gegeven de verwarde situatie rond Vinkt vrij te geven. De troepen die hier nog aanwezig zijn zetten alles op alles om een laatste noodstelling vanaf Maldegem Kleit - Knesselare - Maria Aalter - Ruislede - Tielt te proberen behouden.

In de namiddag meldt het Belgische leger aan de geallieerden nogmaals dat het op het uiterste van zijn kunnen zit en de weerstand zal moeten opgeven. Er wordt het Belgische leger geen mogelijkheid geboden mee te vluchten naar Groot Brittannië. Op een gebied van 1700 km² zit 3.000.000 mensen ingesloten. Er is nog nauwelijks mondvoorraad of drinkbaar water beschikbaar. Militaire spoorverbindingen zijn ook niet meer mogelijk. Wegen zijn totaal dichtgeslipt en gestremd met soldaten en massa's ingesloten vluchtelingen.

Rond 12u30 worden de geallieerden nogmaals verwittigd dat de Belgen zonder degelijke steun niet meer kunnen voldoen aan de weerstand die ze heden al 4 dagen proberen te bieden. Er wordt gemeld dat men onderhandeld met de Duitse legerleiding over een mogelijke capitulatie.

Rond 17u informeert een Belgische parlementair bij de Duitse leiding naar de voorwaarden voor een overgave van het Belgische leger. De Franse legerleiding laat nog met spoed de Franse 60e Divisie verplaatsen tot achter de IJzer.

De Duitsers eisen in de situatie dat ze zich bevinden natuurlijk de onvoorwaardelijke overgave van België.

Om 23u wordt het Duitse voorstel door koning Leopold III aanvaard. Er wordt overeengekomen het staakt het vuren te laten ingaan op 28 mei 1940 om 4 uur 's ochtends.

De Grote eenheden worden vrij snel van deze orders op de hoogte gesteld.

Foto van de officiële Belgische kapitulatie. (Foto: Replica)

Situatie op 27 mei 1940, 's avonds. De Noord Franse situatie loopt verder uit de hand omdat de Britse troepen nu er alles aan doen om zo snel mogelijk Dunkerque te bereiken. Zowel de Franse als Belgische mee ingesloten troepen geven hierbij dekking aan de terugtrekkende Britten (met vele slachtoffers tot gevolg). Er ontstaan hierdoor wel zware bijkomende door Duitsers ingenomen stroken zoals ten oosten van St Omer.

De Belgische troepen geven door gebrek aan alles hun Leiestelling prijs. Zowel de Leie als het schipdonkkanaal worden nu door Duitsers onder de voet gelopen. Het fort van Tancrémont houdt nog altijd als enige stand. (Schets: De Achttiendaagse veldtocht - Ministerie van Landsverdediging)

28 mei 1940.

Rond 1u20 wordt de nakende Belgische capitulatie meegedeeld aan de Franse legerleiding die zich ondertussen verlegd heeft naar De Panne. De Franse troepen van de 60e Franse Infanteriedivisie krijgen de beschikking over Belgische vrachtwagens om zich uit het Belgische debacle proberen terug te trekken.

Rond 4u staakt op alle Belgische verdedigingslijnen het vuren behalve op de lijn Roeselare Ieper waar de Belgische verdedigers nog niet gewaarschuwd waren en men tot 6 uur hun stellingen bleef verdedigen. Dit is tevens het begin van een vier jaar lange Duitse bezetting van België.

Deze capitulatie houdt niet in dat de oorlog op Belgische grondgebied plots totaal zou stilvallen. De nog aanwezige Franse en Britse troepen waren namelijk niet inbegrepen in deze capitulatie. Duitsland was enkel gestopt met de Belgische soldaten als vijand te beschouwen. Belgische soldaten dienden de wapens neer te leggen en werden beschouwd als krijgsgevangene.

Belgische troepen hebben de wapens neergelegd (en ook een gedeelte van hun uitrusting) op de markt van Brugge. Op de achtergrond een Belgische artillerietrekker. (Foto: Replica)

Bovenaan: Duitsers bewaken een colonne Belgische krijgsgevangenen. Mogelijks is deze foto van deze regio, voorlopig kan ik hem wel niet koppelen aan de exacte locatie. Midden Links: Gekapituleerde Belgische troepen kruisen een Duitse kolonne. Midden Rechts: een uitgebreide groep Belgische krijgsgevangenen. Onder: Gekapituleerde Belgsiche transmissietroepen. Let onderaan links op de mand met postduiven. (Foto's: Replica)

Ondanks de Belgische capitulatie, blijft ook het fort van Pepinster (Tancremont) weerstand bieden. Dit fort zal pas officieel op 29 mei 1940 de wapens neerleggen aan de Duitse bezetter.

Te Kwatrecht worden opnieuw in een weide Belgische gevangen genomen soldaten samengebracht in een weide. Hier verbleven ze nog een tweetal dagen. Rond 30 of 31 mei gingen ze opnieuw op transport richting Moerbeke waar een groot Duitse krijgsgevangenenkamp was ingericht. Van hieruit zouden ze dan verder getransporteerd worden naar krijgsgevangenenkampen in Duitsland.

Situatie op 28 mei 1940, 's avonds. Door de capitulatie van de Belgische troepen, stoten de Duitsers meteen door tot op de frontlijn tussen Veurne en Lille met de terugtrekkende Britten en de dekkinggevende Fransen. De sector die op dit moment nog in handen is van Britten en Fransen verkleind zienderogen. (Schets: De Achttiendaagse veldtocht - Ministerie van Landsverdediging)

29 mei tot en met 2 juni 1940 (de val van Dunkerque).

Te Dunkerque is een massale inscheping lopende van het Britse Expeditie Leger. Dit gebeurt onder dekking van de eveneens ingesloten Franse troepen van het 60e Franse Leger. Daarnaast zitten ook nog beperkt een aantal Belgische troepen mee te vechten die weigerden de Belgische capitulatie te aanvaarden. Dit waren dan hoofdzakelijk resten van het 3e Legerkorps en het Cavaleriekorps.

Er spelen zich rampzalige scenario's af om Dunkerque zo lang mogelijk uit Duitse handen te houden. De stad zelf wordt hierbij letterlijk tot een ruïne herleid. (Oude foto's: Collectie Nels)

Het blijft een wanhoopsdaad zoveel mogelijk soldaten in te schepen in de richting van de andere kant van het kanaal terwijl die zelfde troepen ook moeten proberen stand te houden tegen zeer aandringende Duitse aanvallers.

Foto: inschepende geallieerde troepen te Dunkerque (Foto: Replica)

De Britten hadden voor deze terugtrekking van eigen ingesloten troepen letterlijk alles opgeëist dat kon varen. Zo werden vrachtschepen, vissersboten en zelfs het koninklijke schip op de Thames ingezet om ingesloten soldaten opnieuw het kanaal over te zetten.

Het bruggenhoofd van Dunkerque zal blijven bestaan tot 2 juni waarop het valt en ook aan het inschepen een einde zal komen.

Naast Britse troepen zouden zeer beperkt ook wat Franse en Belgische troepen er in slagen het laatste geallieerde bruggenhoofd te Dunkerque te bereiken en mee te vluchten naar Groot Brittannië.

Een groot gedeelte van deze ingesloten Franse en Belgische troepen zou echter in de buurt van Dunkerque uiteindelijk toch ook krijgsgevangen genomen worden. Heel veel daar nog gevangen genomen Belgische troepen waren zeer jonge soldaten in opleiding die er nooit in geslaagd waren Zuid-Frankrijk te bereiken waar ze de rest van hun opleiding zouden krijgen.

(Foto: Replica)

Hetgene achterblijft in de buurt van de stranden zegt meer dan woorden. Massa's achtergebleven, hoofdzakelijk Brits wapentuig.

Bovenste 2 foto's: Replica, de rest, collectie Nels.

Voor Frankrijk betekent deze terugtocht het verder zetten van een 46 dagen durende veldtocht die net zoals de Belgische een opeenvolging zal zijn van steeds maar terugtrekken. De Franse veldtocht zal net zoals de Belgische volledig eindigen op 25 juni 1940 met het afkondigen van een Franse onvoorwaardelijke overgave.

Eigenlijk dient men toch wel respect op te brengen tot wat het Belgische legertje hier verwezenlijkte. Uiteindelijk wist het Belgische leger op zijn beperkte grondgebied 18 dagen te weerstaan aan een overmacht van een sterk georganiseerd Duitse leger. Dit was even lang dan het Poolse Leger dat ook 18 dagen stand hield. De Nederlanders staakten de weerstand reeds na 4 dagen. Joegoeslavië staakte de strijd reeds na 12 dagen. Uiteindelijk zou het Franse leger het nog amper bijkomend 17 dagen langer volhouden na de Belgische capitulatie.

Jammer dat door velen deze Belgische 18 daagse veldtocht nog altijd wordt aanzien als een bewijs van hoe zwak het Belgisch leger toen was, want dat is wel een zeer lichtzinnige bewering wetende wat zich hier allemaal in die tijdspanne van 18 dagen heeft afgespeeld en hoe het Belgisch Leger eigenlijk gefaald is door steeds op de eisen van zijn geallieerde partners in te gaan (lees Frankrijk en Groot Brittannië). Ze waren uiteindelijk in hoofdzaak het slachtoffer van een Duitse vijand die veel voorbereider was dan hen en technieken toepaste die tot dan toe amper gekend waren aan het front, namelijk het systeem van Blitzkrieg.

Home Terug naar bovenkant pagina Vorige : 26 mei 1940 - De slag om de Leie Volgende: Belgische gesneuvelden aan TPG