Citadelpark Gent

Buskruitfabriek Cooppal Wetteren

Vliegvelden WO I Regio Gent

WO I Munitiepark Kwatrecht

De Dodendraad

De Hollandstellung - Duitse WO I bunkerlinie

Reichsschüle Flandern - SS-School Kwatrecht

Duitse Atlantic Wall Radarpost - Goldammer

WOI en II Munitiedepot De Ghellinck Zwijnaarde

Duitse gangen onder centrum Gent WOII

Schuilplaatsen voor havenarbeiders Gentse kanaalzone uit de koude oorlog

Het Fort van Eben Emael

KW-linie

WO I - Kwatrecht - Melle

18 daagse veldtocht gekoppeld aan TPG

Neergestorte B17 te Kwatrecht 19-09-1944

De bevrijding WO II van de regio rond TPG

Toestand Belgisch leger ten tijde van augustus 1914

Toestand Belgisch leger ten tijde van mei 1940

Gesneuveldenlijsten:

Contact en onbeantwoorde vragen

Media-aandacht

Copyright

Links


Chronologisch verloop van de 18 daagse veldtocht aan het bruggenhoofd Gent.

Hieronder vindt u een kort overzicht van de 18-daagse veldtocht zoals hij nog verder verliep nadat Bruggenhoofd Gent verlaten was, tot de capitulatie van Belgie op 28 mei 1940.

24 mei 1940

Algemeen.

In Frankrijk gaat Calais verloren aan de Duitsers.

Te Namen valt het laatste nog standhoudende fort van Dave.

Voor wat nog resteert van het opnieuw teruggetrokken Belgisch leger begint opnieuw een verbeten strijd aan de Leie. Deze strijd zou nog eens 4 dagen duren en opnieuw veel slachtoffers eisen aan beide zijden van het front. De nieuwe stellingen zijn totaal niet voorzien van vooraf gemaakte veldversterkingen of bunkers zoals aan Bruggenhoofd Gent en de Scheldestelling. Ook zijn de waterstanden door collosaal gecreëerde overstromingen in het noorden van Frankrijk zeer laag. Omdat de Duitse aanvaller ontzettend veel last heeft van zeer goede gerichte Belgische artilleriebeschietingen, wordt overgegaan op bombardementen en onder vuur nemen van deze stellingen vanuit de lucht. Hier was Duitsland heer en meester. Het Franse en Britse leger hadden nauwelijks nog iets te beteken op dit moment van de oorlog in de lucht.

01:00

Gent. Het wielrijderseskadron van de 16e Infanteriedivisie verlaat als een van de laatsten Gent. Hierbij hadden zij gans de tijd kleine schermutselingen gehad met Duitse verkenningseenheden. Via een aantal noodbruggen te St Martens Leerne, bereiken zij als een van de laatsten de nieuwe stellingen te Nevele.

03:30

Gent. Het wielrijderseskadron van de 18e Infanteriedivisie verlaat als allerlaatste de stad Gent, de laatste bruggen in tweede lijn achter zich opblazend.

06:30

Gent. Het aantal krijgsgevangen genomen Belgische soldaten in Gent is ondertussen opgelopen tot meer dan 5000. Volgens Duitse registraties bleek het in hoofdzaak te gaan om soldaten van de 41e, 44e en de 39e Linie (allen 16e Infanteriedivisie). Daarnaast waren er ook heel wat 3e Karabiniers (18e Infanteriedivisie). In kleinere hoeveelheden werden ook groepen van eerder verdwaalde compagnieën vastgesteld van onder andere 1e, 9e, 11e en 17e Linie.

De Duitse troepen van AA25 stellen opnieuw vast dat de Belgische troepen hun stellingen hebben verlaten. Gent is een bezette stad.

14:30

Leiestelling nabij Bissegem. Eerste effectieve aanvallen en pogingen om de Leie over te steken te Bissegem. Een eerste bres ontstaat in de Leiestelling in de linies verdedigd door de 3 Infanteriedivisie (1e; 24e en 25e Linie). De 3e Infanteriedivisie wordt praktisch volledig buiten strijd gezet bij deze doorbraak en gaat voor de rest van de strijd totaal verloren. Ook op de scheiding van de 3e en de 1 Infanteriedivisie wordt nog een tweede bres geslagen over de Leie. Deze is beperkter maar men slaagt er toch ook niet in deze te dichten.

Situatie aan de Leiestelling ter hoogte van Bissegem 's avonds op 24-05-1940 (Bron: Mai 1940, La bataille de Belgique - M. Fouillien en J. Bouhon)

15u30

Gent. Het aantal Belgische krijgsgevangenen te Gent is ondertussen opgelopen tot rond de 8000 soldaten. Dat dit aantal nog zo sterk gestegen was, had ook veel te zien met de 24e linie die massaal bestond uit aanhangers van het V.N.V. Dit had eerder de Belgische soldaten al opgeroepen onder te duiken en zich over te geven aan de Duitse aanvallers. Voor degenen die zich definitief wouden overgeven aan de Duitsers was dit een ideale mogelijkheid.

Ondanks dit grote aantal krijgsgevangen soldaten werd de Duitse stadscommandatur nog op het matje geroepen. De continue stroom van vluchtelingen in zuidelijke richting vanuit Gent bleef aangroeien. Een van de belangrijkste bronnen hiervan waren allicht duizenden Belgische soldaten die ongemerkt probeerden zich uit de voeten te maken naar huis, weg van de oorlog. Velen hadden over hun legertenue wat gammele burgerkleding aangetrokken om zo te proberen de stad uit te geraken zonder in krijgsgevangenschap te landen. Hadden alle Belgische troepen die te Gent de strijd gestaakt hebben zich overgegeven, het aantal had allicht de 10.000 overschreden.

21u00

Leiestelling nabij Bissegem. De commandant van de 3e Infanteriedivisie geeft opdracht terug te trekken op de Mandel in plaats van de Leie omdat opnieuw terugwinnen van het verloren gebied voor zijn troepen niet meer mogelijk is.

Om deze eerste nieuwe nederlaag op te vangen krijgt de 10e Infanteriedivisie de opdracht een nieuwe verdedigingslijn op te werpen tussen Ledegem en Sint Eloois Winkel. Bijkomend wordt door onder andere de 24e Linie een bretelle opgetrokken van Heule naar Gullegem om de gemaakte bres te proberen isoleren.

Toch weet men voorlopig de Duitsers vast te pinnen op het veroverde stukje terrein aan de overkant van de Leie door hevige Belgische artilleriebeschietingen.

Langs het afleidingskanaal. Hier kent men enkele contacten maar geen enkel leidt voorlopig tot echte problemen. De zwaarste contacten waren te Balgerhoeke.

Tussen Menen en Ieper is omwille van de tweede kleinere geslagen bres over de Leie een beperkte bres geslagen tussen de Belgische en nog aanwezige Britse troepen. Er wordt echter stand gehouden door zeer harde weerstand van de 2e Cavaleriedivisie en de 6e en 10e Infantieriedivisie. De Belgen weten de lijn Ieper-Roeselare in handen te houden.

(Schets: De Achttiendaagse veldtocht - Ministerie van Landsverdediging)

Situatie op 24 mei 1940, 's avonds. De Noord Franse situatie loopt verder uit de hand. De Duitsers hebben ondertussen tegen de kust, Calais bereikt. In het noorden van Frankrijk blijven de Fransen enkel stand houden maar ze slagen er niet in eerder verloren terrein terug te winnen.

De situatie is zodanig dat de Franse generaals in Noord Frankrijk geen contact meer hebben met hun legerleiding mee afgesneden met Belgische en Britse troepen.

De Britten geven na het verlaten van Arras de opdracht het nog aanwezige zware materieel te evacueren in de richting van Le Havre. Alles duidt er op dat de Britten niet meer als plan hebben de bres te proberen breken maar nog proberen te redden wat er nog te redden valt van hun nog aanwezige troepen en materiaal.

Het Belgische leger probeert zo goed als het nog kan stand te houden achter de Leiestelling ondanks dat er reeds van de eerste dag 2 bressen worden geslagen te Bissegem en ten zuiden van Kortrijk.

Ook het kanaal van Gent-Terneuzen is ondertussen totaal verlaten en in Duitse handen.

Te Namen valt ook het fort van Dave.

Detail van vorige schets. (Schets: De Achttiendaagse veldtocht - Ministerie van Landsverdediging)

25 mei 1940.

Ondanks de steeds benardere situatie waarin het nog resterende Belgische leger zich moet zien te verdedigen, blijven ze op verschillende locaties halsstarrig weerstand bieden. Zo weet het eerste Bataljon van de 22e Linie met succes te Balgerhoeke een belangrijk stuk verloren gegaan terrein nabij de brug te Balgerhoeke terug te winnen. Hier lag een slechts gedeeltelijk vernielde sas-brug. Deze mocht niet volledig vernield worden omdat het anders niet meer mogelijk was het niveau van het Schipdonkkanaal te regelen. Dit bleef dus een zeer zwakke schakel in de daar te behouden verdediging.

Tussen Kortrijk en Menen probeert men met alle beschikbare middelen de bres die daar was ontstaan te Bissegem en ondertussen heel wat uitgebreider was, in te dijken. Enerzijds werd deze beknot door een bijkomend opgetrokken verdediging opgetrokken tussen de lijn Ledegem - Sint Eloois Winkel. Bijkomend werden bretellen opgetrokken tussen Wevelgem en Menen door middel van een opstelling achter de spoorlijn Menen - Roeselare.

Situatie aan de Leiestelling ter hoogte van Bissegem 's op 25/05/1940 's ochtends (Bron: Mai 1940, La bataille de Belgique - M. Fouillien en J. Bouhon)

Ook aan het Afleidingskanaal ter hoogte van Meigem werd doorheen de linies van de nog weinig gemotiveerder troepen van de 15e Linie een zware bres geslagen. De doorbraak kan echter gestuit worden door hevige weerstand van in tweede lijn opgestelde Ardeense Jages. Bij deze hevige weerstand weten deze Ardeense Jagers niet alleen stand te houden maar slagen ze er ook nog in de opruikkende Duitse troepen terug te drijven van waar ze kwamen. Jammer genoeg zal dit de dag nadien leiden tot zware oorlogsmisdaden en repressailles van gefrustreerde Duitse troepen tegen de burgerbevolking van Meigem en Vinkt. Die feiten zullen bekend worden als het drama van Vinkt.

Situatie ter hoogte van Vinkt op 25/05/1940 in de namiddag. (Bron: Mai 1940, La bataille de Belgique - M. Fouillien en J. Bouhon)

De Belgische vorst roept nogmaals, ondanks het vluchten van de Britten, zijn troepen op om tot het uiterste weerstand te bieden. België verklaart ook naar zowel de Britse als nog aanwezige Franse troepen, onmogelijk zijn frontmogelijkheden nog te kunnen uitbreiden. Binnen het Frans-Britse front is ondertussen ook Boulogne gevallen. De Britten zetten nu letterlijk alles op alles om nog zoveel mogelijk militair materiaal proberen te recuperen richting Groot Brittannië. Dit zal in dat geval dienen te gebeuren via de stranden van Dunkerque.

Het Belgische leger wordt op dat moment door de terugtrekkende Britten letterlijk aan zijn lot overgelaten. Opnieuw ontstaat er aan het Belgisch Duitse front een bres in de Belgische verdediging omdat het Britse Expedition Force (BEF) zich ten zuiden van de Leie begint achteruit te trekken om er toch nog in te slagen op een veilige manier Dunkerque te bereiken. Er worden voor de zoveelste keer opnieuw Britse stellingen ontruimd en de Belgische troepen moeten dan maar proberen de hiaten op te vullen terwijl alle reserves zo goed als opgebruikt waren. De eveneens nog ingesloten Franse troepen trekken geleidelijk aan mee terug in de richting van Dunkerque.

Vanuit Groot Brittannië begint vanaf dat moment de oproep om alles wat maar kan varen de Noordzee over te sturen om toch zoveel mogelijk Britse soldaten te sparen van gevangenschap door de oprukkende Duitse troepen.

De Duitsers proberen op datzelfde moment een massale en beslissende slag te leveren tussen Kortrijk en Dunkerque. Er is verbeten weerstand tot spijt van de Duitsers die het moeilijk hebben met de Belgische troepen die ondanks de hopeloze situatie, verbeten blijven terugvechten. Ze proberen op alle mogelijke manieren de Belgische soldaten aan te sporen om zich over te geven, onder andere door het rondstrooien van strooibriefjes. Deze waren enerzijds bedoeld omdat de Belgische soldaten het hopeloze van hun situatie te laten inzien. Anderzijds hoopten ze ook hiermee de nog in hun zone ingesloten Britten aan te zetten om zich nu reeds over te geven.

In de nacht van 25 op 26 mei begint men op de spoorlijn Ieper - Roeselare een antitankversperring op te richten door middel van 2000 goederenwagons.

Situatie op 25/05/1940 's avonds (Bron: Mai 1940, La bataille de Belgique - M. Fouillien en J. Bouhon)

Situatie op 25 mei 1940, 's avonds. De Noord Franse situatie blijkt tijdelijk opnieuw wat te stabiliseren omwille van redenen hogerop beschreven. (Schets: De Achttiendaagse veldtocht - Ministerie van Landsverdediging)

De Belgische troepen houden voorlopig stand op hun stellingen met alle problemen en rampzalige toestanden vandien.

Ondertussen is het Fort van Tancremont het nog enige niet gevallen fort bij Luik

26 mei 1940.

Situatie op de ochtend van 26 mei 1940 uit België - Een officieel overzicht van de gebeurtenissen 1939-1940 - Ministerie van Buitenlandse zaken (1941). - p57.

Doordat de Britten hun laatste stellingen aansluitend met de Belgen tussen Menen en Wervik verlaten ontstaat er opnieuw een totaal onverdedigde zone die vrij gegeven wordt voor een Duitse doorbraak. Merkwaardig genoeg wordt het hiaat niet direct door de Duitse aanvallers benut. Deze blijven voorlopig hun volle kracht plaatsen op de eerder geslagen bres vanuit Bissegem richting Roeselare doorheen de stellingen van de 8e en de 9e Infanteriedivisie, langs het kanaal vanuit Ooigem naar Roeselare.

Situatie tussen Kortrijk en Wervik in de ochtend van 26/05/1940 door het wegtrekken van de Britten op het uiteinde van de Belgische stellingen langs de Leie (Bron: Mai 1940, La bataille de Belgique - M. Fouillien en J. Bouhon)

De verdediging van de IJzer was origineel in handen van de 15e Infanteriedivisie. Deze worden afgelost door totaal uitgeputte troepen. Men gaat zelfs hulptroepen (oudere troepen die origineel dienden voor hulptaken aan het hoofdleger) inschakelen. Deze troepen waren vaak zeer slecht tot zelfs origineel niet bewapend. Zij krijgen artilleriesteun met 75 mm kanonnen. Vanaf 9 uur in de ochtend worden opnieuw zoals in WO I de sluizen opengezet zodanig dat de streek van de IJzer en de IJperlee, zij het beperkter dan tijdens WOI, onder water komen te staan. Door de vele overstromingsgebieden die ondertussen reeds in Noord Frankrijk waren gecreëerd zijn de waterstanden echter zodanig laag dat ook dit plan maar zeer traag kan uitgevoerd worden. Wel worden de respectievelijke gronden hierdoor opnieuw totaal onbereidbaar met tanks. Alle bruggen over de IJzer zijn opnieuw voorzien van springladingen om ze in nood in de lucht te laten vliegen.

Ook de Duitse doorbraak langs de Leie te Deinze breidt uit. Alleen ter hoogte van Vinkt worden ze door een gezamenlijke actie van de 1e Divisie Ardeense Jagers, in combinatie met de 5e Infanteriedivisie deels teruggeslagen.

Situatie tussen Meigem en Deinze aan de Leie in de loop van 26/05/1940 (Bron: Mai 1940, La bataille de Belgique - M. Fouillien en J. Bouhon)

Ook ter hoogte van Adegem wordt via Eeklo een bres geslagen over het Schipdonkkanaal. Dit doorheen de stellingen van de 12e en 18e Infanteriedivisie.

Situatie aan het Schipdonkkanaal westkant van Eeklo waar de stellingen van 12e en 18 Infanteriedivisie het uiteindelijk ook begeven onder de Duitse druk in de loop van 26/05/1940 (Bron: Mai 1940, La bataille de Belgique - M. Fouillien en J. Bouhon)

Iets noordelijk naar de samenloop van Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal ontstond vanaf de nooit totaal vernielde sasbrug van Balgerhoeke een doorbraak tussen de stellingen van de 18e en 17e Infanteriedivisie. Deze zone was trouwens aan de Belgische kant vrij sterk bebunkerd met oude Duitse WO I bunkers van de Hollandstellung. Deze werden bij het vertrek van de Belgen massaal door de Belgische genie opgeblazen om hergebruik in de toekomst door de nieuwe Duitse bezetters onmogelijk te maken. (Bron: Mai 1940, La bataille de Belgique - M. Fouillien en J. Bouhon)

Van Belgische kant zijn alle reserves behalve nog 2 regimenten Cyclisten opgebruikt. Deze bevinden zich op dat moment in de buurt van Maria-Aalter.

De doorbraak in Noord Frankrijk is niet meer te stoppen. Nu is ook de havenstad Calais gevallen en in Duitse handen. Ook de tot dan nog behouden Kanaal-lijn is ondertussen gevallen. De Duitse aanvaller is oppermachtig in het luchtruim wat de verdediging van stellingen ontzettend moeilijk maakt. Er vallen vele slachtoffers door bombardementen en beschietingen van stellingen uit de lucht.

Van Britse kant zet men alles op alles om zoveel mogelijk materiaal te recuperen naar Groot Brittannië vanuit Dunkerque.

Rond de middag meldt de Belgische militaire overheid aan Groot Brittannië en de Fransen geen reserves meer te hebben om nog bijkomende bressen te dichten. Ook zijn de troepen te vermoeid om nog een terugtocht tot achter de IJzer aan te kunnen. De Fransen beantwoorden deze noodkreet door hulp te geven door middel van twee zwak gemechaniseerde lichte divisies. De Britten verplaatsen 2 divisies die nog op reserve waren naar de meest noodzakelijke plaatsen.

Rond 18 uur komen de berichten binnen dat de Engelsen zich terugtrekken op de lijn Rijsel - Ieper.

Het Groot Hoofdkwartier van het Belgische Leger zal de ochtend nadien verhuizen naar Middelkerke.

Het Luikse fort van Tancrémont houdt nog altijd als enige stand.

De totale geallieerde situatie is hopeloos.

Situatie op 26 mei 1940, 's avonds. De Noord Franse situatie blijft vrij ongewijzigd. Enkel ten oosten van Arras gaat opnieuw terrein verloren.(Schets: De Achttiendaagse veldtocht - Ministerie van Landsverdediging)

27 mei 1940.

Deze 27e Mei 1940 wordt ondanks de hopeloze situatie voor de Belgische troepen nog een uiterst dodelijke dag. Het blijft verbazen hoe groot de inzet van vele jonge soldaten in een dergelijke hopeloze strijd blijft en hoe men zich nog blijft vasthouden aan een laatste strohalm en de strijd blijft verderzetten tegen een overmacht van een goed georganiseerd Duits leger terwijl de eigen reserves ondertussen totaal uitgeput zijn.

De terreinsituatie blijft praktisch onveranderd. Er vallen vele doden aan beide zijdes van het front. Opvallend is dat de werking van de artillerie, zeker aan Belgische kant stil begint te vallen wegens gebrek aan munitie. Artillerie-eenheden vernielen in vele gevallen de kanonnen die ze dienen achter te laten wegens het ontbreken van de juiste munitie. De artilleristen gingen op dat moment over naar de functie van standaard infanteristen. Wegens dit gebrek aan munitie worden er lijnen doorbroken te Ursel, Tielt en Roeselare. De vijand vult zeer snel na het stoppen van de weerstand deze bressen en dringt opnieuw verder door in het beperkte gebied nog in handen van het Belgische leger.

Buiten gebrek aan munitie is er ook nog een groter gebrek aan levensmiddelen voor de reeds enorm uitgeputte Belgische troepen en niet te vergeten de massa van in het front ingesloten burgerbevolking.

De Belgen stellen deze ochtend hun laatste hoop om de aanval te kunnen afremmen in een nieuwe Britse aanval tussen Leie en Schelde op de achterhoede van de Duitsers. Zo zou de Duitse aanvalskracht kunnen afgeremd worden. De Britten zien op dat moment de inwilliging van deze vraag van het Belgische leger niet meer haalbaar. Voor het Belgische leger is het op dat ogenblik wel duidelijk dat het geen hulp meer moet verwacht worden van zijn geallieerde bondgenoten Frankrijk en Groot Brittannië.

België geeft aan Groot-Brittannië en Frankrijk te kennen geen reserves mee te hebben om in nood zijnde troepen bijkomende steun te kunnen bieden. De Belgen blijven ondanks het niet meer verkrijgen van extra Britse of Franse steun, met vele verliezen tot gevolg, de verbinding houden met de terugtrekkende Britse troepen. Ze dekken hier met zware gevolgen in feite de terugtocht van de Britten naar Dunkerque.

Rond 11u wordt ook opdracht gegeven de verwarde situatie rond Vinkt vrij te geven. De troepen die hier nog aanwezig zijn zetten alles op alles om een laatste noodstelling vanaf Maldegem Kleit - Knesselare - Maria Aalter - Ruislede - Tielt te proberen behouden.

In de namiddag meldthet Belgische leger aan de geallieerden nogmaals dat het op het uiterste van zijn kunnen zit en de weerstand zal moeten opgeven. Er wordt het Belgische leger geen mogelijkheid geboden mee te vluchten naar Groot Brittannië. Op een gebied van 1700 km² zit 3.000.000 mensen ingesloten. Er is nog nauwelijks mondvoorraad of drinkbaar water beschikbaar. Militaire spoorverbindingen zijn ook niet meer mogelijk. Wegen zijn totaal dichtgeslipt en gestremd met soldaten en massa's ingesloten vluchtelingen.

Rond 12u30 worden de geallieerden nogmaals verwittigd dat de Belgen zonder degelijke steun niet meer kunnen voldoen aan de weerstand die ze heden al 4 dagen proberen te bieden. Er wordt gemeld dat men onderhandeld met de Duitse legerleiding over een mogelijke capitulatie.

Rond 17u informeert een Belgische parlementair bij de Duitse leiding naar de voorwaarden voor een overgave van het Belgische leger. De Franse legerleiding laat nog met spoed de Franse 60e Divisie verplaatsen tot achter de IJzer.

De Duitsers eisen in de situatie dat ze zich bevinden natuurlijk de onvoorwaardelijke overgave.

Om 23u wordt het Duitse voorstel door koning Leopold III aanvaard. Er wordt overeengekomen het staakt het vuren te laten ingaan op 28 mei 1940 om 4 uur 's ochtends.

De Grote eenheden worden vrij snel van deze orders op de hoogte gesteld.

Foto van de officiële Belgische kapitulatie. (Foto: Replica)

Situatie op 27 mei 1940, 's avonds. De Noord Franse situatie loopt verder uit de hand omdat de Britse troepen nu er alles aan doen om zo snel mogelijk Dunkerque te bereiken. Zowel de Franse als Belgische mee ingesloten troepen geven hierbij dekking aan de terugtrekkende Britten (met vele slachtoffers tot gevolg). Er ontstaan hierdoor wel zware bijkomende door Duitsers ingenomen stroken zoals ten oosten van St Omer.

De Belgische troepen geven door gebrek aan alles hun Leiestelling prijs. Zowel de Leie als het schipdonkkanaal worden nu door Duitsers onder de voet gelopen. Het fort van Tancrémont houdt nog altijd als enige stand. (Schets: De Achttiendaagse veldtocht - Ministerie van Landsverdediging)

28 mei 1940.

Rond 1u20 wordt de nakende Belgische capitulatie meegedeeld aan de Franse legerleiding die zich ondertussen verlegd heeft naar De Panne. De Franse troepen van de 60e Franse Infanteriedivisie krijgen de beschikking over Belgische vrachtwagens om zich uit het Belgische debacle proberen terug te trekken.

Rond 4u staakt op alle Belgische verdedigingslijnen het vuren behalve op de lijn Roeselare Ieper waar de Belgische verdedigers nog niet gewaarschuwd waren en men tot 6 uur hun stellingen bleef verdedigen. Dit is tevens het begin van een vier jaar lange Duitse bezetting van België.

Deze capitulatie houdt niet in dat de oorlog op Belgische grondgebied plots totaal zou stilvallen. De nog aanwezige Franse en Britse troepen waren namelijk niet inbegrepen in deze capitulatie. Duitsland was enkel gestopt met de Belgische soldaten als vijand te beschouwen. Belgische soldaten dienden de wapens neer te leggen en werden beschouwd als krijgsgevangene.

Belgische troepen hebben de wapens neergelegd (en ook een gedeelte van hun uitrusting) op de markt van Brugge. Op de achtergrond een Belgische artillerietrekker. (Foto: Replica)

Bovenaan: Duitsers bewaken een colonne Belgische krijgsgevangenen. Mogelijks is deze foto van deze regio, voorlopig kan ik hem wel niet koppelen aan de exacte locatie. Midden Links: Gekapituleerde Belgische troepen kruisen een Duitse kolonne. Midden Rechts: een uitgebreide groep Belgische krijgsgevangenen. Onder: Gekapituleerde Belgsiche transmissietroepen. Let onderaan links op de mand met postduiven. (Foto's: Replica)

Ondanks de Belgische capitulatie, blijft ook het fort van Pepinster (Tancremont) weerstand bieden. Dit fort zal pas officieel op 29 mei 1940 de wapens neerleggen aan de Duitse bezetter.

Te Kwatrecht worden opnieuw in een weide Belgische gevangen genomen soldaten samengebracht in een weide. Hier verbleven ze nog een tweetal dagen. Rond 30 of 31 mei gingen ze opnieuw op transport richting Moerbeke waar een groot Duitse krijgsgevangenenkamp was ingericht. Van hieruit zouden ze dan verder getransporteerd worden naar krijgsgevangenenkampen in Duitsland.

Situatie op 28 mei 1940, 's avonds. Door de capitulatie van de Belgische troepen, stoten de Duitsers meteen door tot op de frontlijn tussen Veurne en Lille met de terugtrekkende Britten en de dekkinggevende Fransen. De sector die op dit moment nog in handen is van Britten en Fransen verkleind zienderogen. (Schets: De Achttiendaagse veldtocht - Ministerie van Landsverdediging)

29 mei tot en met 2 juni 1940 (de val van Dunkerque).

Te Dunkerque is een massale inscheping lopende van het Britse Expeditie Leger. Dit gebeurt onder dekking van de eveneens ingesloten Franse troepen van het 60e Franse Leger. Daarnaast zitten ook nog beperkt een aantal Belgische troepen mee te vechten die weigerden de Belgische capitulatie te aanvaarden. Dit waren dan hoofdzakelijk resten van het 3e Legerkorps en het Cavaleriekorps.

Er spelen zich rampzalige scenario's af om Dunkerque zo lang mogelijk uit Duitse handen te houden. De stad zelf wordt hierbij letterlijk tot een ruïne herleid. (Oude foto's: Collectie Nels)

Het blijft een wanhoopsdaad zoveel mogelijk soldaten in te schepen in de richting van de andere kant van het kanaal terwijl die zelfde troepen ook moeten proberen stand te houden tegen zeer aandringende Duitse aanvallers.

Foto: inschepende geallieerde troepen te Dunkerque (Foto: Replica)

De Britten hadden voor deze terugtrekking van eigen ingesloten troepen letterlijk alles opgeëist dat kon varen. Zo werden vrachtschepen, vissersboten en zelfs het koninklijke schip op de Thames ingezet om ingesloten soldaten opnieuw het kanaal over te zetten.

Het bruggenhoofd van Dunkerque zal blijven bestaan tot 2 juni waarop het valt en aan het inschepen ook een einde zal komen.

Naast Britse troepen zouden zeer beperkt ook wat Franse en Belgische troepen er in slagen het laatste geallieerde bruggenhoofd te Dunkerque te bereiken en mee te vluchten naar Groot Brittannië.

Een groot gedeelte van deze ingesloten Franse en Belgische troepen zou echter in de buurt van Dunkerque uiteindelijk toch ook gevangen genomen worden.

(Foto: Replica)

Hetgene achterblijft in de buurt van de stranden zegt meer dan woorden. Massa's achtergebleven, hoofdzakelijk Brits wapentuig.

Bovenste 2 foto's: Replica, de rest, collectie Nels.

Voor Frankrijk betekent deze terugtocht het verder zetten van een 46 dagen durende veldtocht die net zoals de Belgische een opeenvolging zal zijn van steeds maar terugtrekken. De Franse veldtocht zal net zoals de Belgische volledig eindigen op 25 juni 1940 met het afkondigen van een Franse onvoorwaardelijke overgave.

Eigenlijk dient men toch wel respect op te brengen tot wat het Belgische legertje hier verwezenlijkte. Uiteindelijk wist het Belgische leger op zijn beperkte grondgebied 18 dagen te weerstaan aan een overmacht van een sterk georganiseerd Duitse leger. Dit was even lang dan het Poolse Leger dat ook 18 dagen stand hield. De Nederlanders staakten de weerstand reeds na 4 dagen. Joegoeslavië staakte de strijd reeds na 12 dagen. Uiteindelijk zou het Franse leger het nog amper bijkomend 17 dagen volhouden na de Belgische capitulatie.

Home Terug naar bovenkant pagina Vorige Volgende